गुढी

निळ्‍या आभाळात

गुढ्‍य़ा हिरव्याशा

उंच उभ्या सार्‍या

धरित्रीच्‍या आशा

झाड नव्हे झोका

सुखाचा,स्वप्नांचा

मन माझे झाले

थवा पाखरांचा

घरं

धरण फुटून पसरावं पाणी वेगानं
तशी पसरतायत घरं रानावनात
सरकतायत भिंती पुढे पुढे
निर्ढावल्‍यासारख्या..
झुगारून देतायत हक्क
आधीच्या सार्‍यांचा..
घरं चालली वर वर
करीत खुजं आभाळाला
खुरटं,लाचार आणि बिच्चारं

काळवंडलेला घेवून चेहेरा
रडत असतं हुंदके देत
एकटंच आभाळ
वैराण माळावर एकटंच कुठंतरी
एखाद्याच उरलेल्या भुंड्‍या झाडाच्या
तुटपुंज्या सावलीला.

कधी कधी तर
झाडच नसतं नजरेच्या टप्प्यात.
होत नाहीत सहन
पायाला चटके
आणि
मग फिरत बसतं
उगिचच
गोल गोल वेड्‍यासारखं.
दिशाहीन.

फूल

काळोखाच्या घट्ट मिठीतच
उमलायाचे फूल कोवळे
शुभ्र,सुकोमल,निर्मळ आणि
हसायचे मग तृप्त मळे

दो दिवसांची जहागिरी अन
दो दिवसांचे सोहळे
पुन्हा भुईच्या आत शिरावे
विखरून सारे गंधकळे

उजेड,वारा,पाऊसधारा
दवबिंदूचे सूक्ष्म तळे..
जीवन माझे फूलच केवळ

बंधमुक्त ते मोकळे!

बंदीवान

लेखक लिहित बसतो रात्र रात्र
वेड्‍यासारखा,
शब्दांना प्रार्थना करीत,
‘दार उघड’असं म्हणत
प्रतीभेलाही घालतो तो साकडं..
आठवणीतल्या प्रसंगांना
पालथं घालून,
त्याची पायपीट
थांबत असेल
कुठल्यातरी
नव्या गावापाशी,
पण
मिळतो का त्याला
प्रवेश?
की अडवतच असतात
त्याच्याच मनातल्या
संकुचित विचारांचे रखवालदार,
स्वातंत्र्याच्या रस्त्यावर
फिरायला घालीत बंदी,
कलम नंबर
नवेच लावून

नव्याच कायद्याखाली?

शिकारी बाटल्या!

बाटल्या उभ्या वाट बघत
नात्यांना न जुमानणार्‍या,
फक्‍त स्वत:चं सुख शोधणार्‍या,
सवयीच्या साच्यात अडकलेल्या,
परिणामांचा विचार न करणार्‍या,
माणसांचा बळी घेण्यासाठी,
दारू नावाचं
विष पिऊन,
दुकानात

दाटीवाटीनं...

दोर

अंतराशी घट्ट
दोर घे बांधून
नको सोडू भान
अचानक

वादळाचे वारे
दिवस अंधारे
हात हे कापरे
तुझे माझे

असू एक आज
एक ठायी जरी
प्रेमाची शिदोरी
सरलेली

झाकळल्या दिशा
आभाळ ही सरे
डोळ्यात न उरे
तेज आता

मातीचा पुतळा

रोज रोज दिठी
पल्याडच्या गावी
येथला मुक्काम
संपलेला १

श्वासाची गणिते
आभाळाच्या भाळी
उत्तर शेवटी
बाकी शून्य! २

कोण, कुठे, कधी
असा मी झोपून
काय काय लोक
बोलतात ३

काय कुठे वाजे
कोण हे हासले?
कितीसे वाजले
कोण जाणे? ४

झोपली गोठयात
गायी नि वासरे
डोळे पेंगुळले
शेवटले ५

झोपलेल्या माझ्या
देहात मी कुठे ?
कोण जागे
कोण झोपलेले ! ६

मनाचं पवित्र,
देखणं पाखरू!
काय आता करू
कोठे जावू ? ७

कोण ओळ्खीचे
कसली ती नाती?
दिवसांच्या वाती
विझलेल्या ८

किती चालायचे?
किती ऐकायचे?
बोलण्याने आता
काय साधे? ९

कधीचा प्रवास
काय झुंजायचे?
पाय थकलेले
जडशीळ १०

किती, कसे, रडू?
आणि कुणासाठी?
हाक आता कुणा
मारायची? ११

बसून उठता
उठून चालता
इतके धावून
काय केले? १२

अश्रूंची सोबत
मागेच थांबली
आता गळासुद्धा
ओला नाही १३

दॄष्टीपुढे नाही
रेघ उजेडाची
अंधाराची ढोली
जग वाटे १४

थांबले आवाज
कशीशी शांतता
कुजबूज, कोणी
बोलले का? १५

चंद्राची भावली
ढगात धावली
आभाळाची थाळी
थरारली! १६

पाखरू प्राणाचे
पंखात दडले
कधीचे अडले
फांदीवर १७

किती सोसायचे
काळाचे फटके?
आणि हासायचे
लटकेच १८

उभा जन्म उभा
वेदनेच्या तीरी
पाण्यात राहून
तहानेला १९

आई माझी मोठी
धीराची, शहाणी
तिच्या आठवणी
आठवती २०

भावंडांच्या भेटी
सणाला,संकटी
आता ताटातुटी
कायमची २१

विस्कटून पुन्हा
टाकायची नाती
मातीचा पुतळा
मोडायचा २२

प्रश्न माझे थोडे
आठ किंवा दहा
एका उत्तराने
सर्व मुके! २३

कोणता हा देश
कोणत्या वाटेला
घोडा कुणी इथे
बांधलेला २४

झाड हे लिंबाचे
वाटे ओळखीचे
माझ्या माहेराचे
शेत वाटे २५

रानात दाटीने
बाभळी हिरव्या
पोर एवढेसे
बकरीचे २६

रंगीत पटका
खांद्यावर काठी
उंच धनगर
ओळ्खीचा २७

ओढ्यावर धुणी
खळाळत पाणी
पाखरांची गाणी
सोबतीला २८

आली बैलगाडी
चाळ हे मंजूळ
पाहुणा प्रेमळ
गाडीवान २९

हासुनिया पुसे
जायचे का कोठे
उपकार मोठे
त्याचे झाले ३०

वारकरी आम्ही
नाही दुजी आस
खास वैकुंठाचे
बोलावणे ३१

चंद्रभागा आली
वाटेत आडवी
उडवित पाणी
अंगावर ३२

राम कृष्ण हरी
राम कृष्ण हरी
कळसाला तेज
सोनियाचे ३३

अभिषेक पूर्ण
प्राणाचा करून
ग्रंथाची समाप्ती
जगण्याच्या! ३४